techniki diamentowe Mechanizm hamulcowy o stosunkowo najprostszej konstrukcji składa się z bębna osadzonego na piaście koła jezdnego oraz dwóch szczęk zawieszonych na tzw. tarczy hamulca. Szczęki hamulcowe są zaopatrzone w okładziny z materiału charakteryzującego się dużą odpornością na ścieranie. Każda ze szczęk jest ułożyskowana na sworzniu osadzonym na tarczy hamulca osłaniającej jednocześnie otwartą stronę bębna hamulcowego. Ze swobodnymi końcami szczęk współpracuje rozpieracz, który podczas hamowania dociska szczęki do bieżni bębna. Sprężyna odciągająca działa odwrotnie tj. po zwolnieniu pedału hamulca zbliża szczęki do siebie (oddalając ich okładziny od bieżni bębna). Wskutek oporów tarcia podczas hamowania bęben usiłuje przekręcić dociskaną do niego szczękę, czemu przeciwstawia się jej sworzeń łożyskowy. W ten sposób siła hamowania jest przenoszona kolejno poprzez oponę, tarczę koła, piastę i bęben, sworznie szczęk, tarczę hamulca i elementy zawieszenia - na ramę pojazdu. Jeżeli szczęki są zawieszone na oddzielnych sworznia, rozpieracz hydrauliczny działa na obie z jednakową siłą. Największy luz między okładziną cierną szczęki a bębnem, wzrastający w miarę zużywania się okładziny (tj.zmniejszania się jej grubości), reguluje się krzywką przekręcaną śrubą regulacyjną.
Głośniki samochodowe